Marysia Stokłosa
Wylinka
  •  

  • Materią spektaklu Wylinka jest to, co istnieje pomiędzy trójką performerów sposób, w jaki są razem. Początkiem jest folia. Jej obecność łączy performerów, wyznacza zadania. Dzięki niej mogą przeżyć doświadczenie posiadania wspólnej skóry. Ostatecznie tę funkcję przejmuje ruch. Ruch pozwala zacierać granice między tym, co moje, a tym, co na zewnątrz, to on tworzy wspólnotę tempa i kształtu. Punktem wyjścia do pracy nad spektaklem było moje zainteresowanie tematem końca świata i rozpadu. Jednym z pierwszych obrazów, które zapoczątkowały ten proces, było zdjęcie rzeźby Maurizio Cattelana z 2008 roku dziewięciu ciał leżących pod białym materiałem. Pokazał mi je Wojtek Pustoła. To zdjęcie wprowadziło do pracy folię. Podczas prób zorientowałam się, że to nie śmierć czy koniec w dosłownym znaczeniu są ważne, ale dramatyczne przejście pomiędzy różnymi etapami w życiu. Pod wpływem przeżyć nie umieramy naprawdę, a świat się nie kończy, tylko stopniowo uczymy się działać w nowym porządku, który w końcu staje się nowym światem. (Marysia Stokłosa)

  •  

  • Koncepcja, choreografia: Marysia Stokłosa

  • Taniec, współpraca artystyczna: Magda Ptasznik, Izabela Szostak, Wojtek Pustoła

  • Współpraca dramaturgiczna: Wojtek Ziemilski

  • Rezydencja badawcza: Anka Herbut

  • Projekt oświetlenia: Michał Głaszczka

  • Premiera: 29, 30/11/2014, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie

  • Produkcja: Fundacja Burdąg

  • Spektakl zrealizowany w ramach projektu Badanie/Produkcja. Rezydencje choreograficzne. Taniec w procesie artykulacji. Projekt dofinansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Miasta Stołecznego Warszawa.